Środa, 1 Kwietnia

Księga Izajasza 50,4-9a.

Pan Bóg mnie obdarzył językiem wymownym, bym umiał pomóc strudzonemu krzepiącym słowem. Każdego rana pobudza me ucho, bym słuchał jak uczniowie.
Pan Bóg otworzył mi ucho, a ja się nie oparłem ani się nie cofnąłem.
Podałem grzbiet mój bijącym i policzki moje rwącym mi brodę. Nie zasłoniłem mojej twarzy przed zniewagami i opluciem.
Pan Bóg mnie wspomaga, dlatego jestem nieczuły na obelgi, dlatego uczyniłem twarz moją jak głaz i wiem, że wstydu nie doznam.
Blisko jest Ten, który mnie uniewinni. Kto się odważy toczyć spór ze mną? Wystąpmy razem! Kto jest moim oskarżycielem? Niech się zbliży do mnie!
Oto Pan Bóg mnie wspomaga. Któż mnie potępi?

Księga Psalmów 69(68),8-10.21bcd-22.31.33-34.

Dla Ciebie znoszę urąganie, hańba twarz mi okrywa,
dla braci moich stałem się obcym
i cudzoziemcem dla synów mej matki.
Bo gorliwość o dom Twój mnie pożera
i spadły na mnie obelgi złorzeczących Tobie.

Hańba złamała moje serce i sił mi zabrakło,
czekałem na współczucie, lecz nikt się nie zjawił,
i na pocieszycieli, lecz ich nie znalazłem.
Domieszali trucizny do mego pokarmu,
a gdy byłem spragniony, poili mnie octem.

Pieśnią chcę chwalić imię Boga
i  wielbić Go z dziękczynieniem.
Patrzcie i cieszcie się, ubodzy,
niech ożyje serce szukających Boga.
Bo Pan wysłuchuje biednych 
i swoimi więźniami nie gardzi.

Ewangelia wg św. Mateusza 26,14-25.

Jeden z Dwunastu, imieniem Judasz Iskariota, udał się do arcykapłanów
i rzekł: «Co chcecie mi dać, a ja wam Go wydam». A oni wyznaczyli mu trzydzieści srebrników.
Odtąd szukał sposobności, żeby Go wydać.
W pierwszy dzień Przaśników przystąpili do Jezusa uczniowie i zapytali Go: «Gdzie chcesz, żebyśmy Ci przygotowali spożywanie Paschy?»
On odrzekł: «Idźcie do miasta, do znanego nam człowieka, i powiedzcie mu: „Nauczyciel mówi: Czas mój jest bliski; u ciebie urządzam Paschę z moimi uczniami”».
Uczniowie uczynili tak, jak im polecił Jezus, i przygotowali Paschę.
Z nastaniem wieczoru zajął miejsce u stołu razem z dwunastu uczniami.
A gdy jedli, rzekł: «Zaprawdę, powiadam wam: jeden z was Mnie wyda».
Bardzo tym zasmuceni, zaczęli pytać jeden przez drugiego: «Chyba nie ja, Panie?»
On zaś odpowiedział: «Ten, który ze Mną rękę zanurzył w misie, ten Mnie wyda.
Wprawdzie Syn Człowieczy odchodzi, jak o Nim jest napisane, lecz biada temu człowiekowi, przez którego Syn Człowieczy będzie wydany. Byłoby lepiej dla tego człowieka, gdyby się nie narodził».
Wtedy Judasz, który Go miał wydać, rzekł: «Czyżbym ja, Rabbi?» Odpowiedział mu: «Tak, ty».

Św. Teresa Benedykta od Krzyża

Wiemy, dzięki opowieściom biblijnym, że Chrystus modlił się jak każdy Żyd, wierzący i wierny Prawu. Wypowiadał stare modlitwy błogosławieństw, które się wciąż recytuje, nad chlebem, winem i owocami ziemi, jak świadczą o tym opowiadania ostatniej Wieczerzy, w całości poświęconej dokonaniu jednego z najświętszych obowiązków religijnych – uroczystemu posiłkowi paschalnemu, który przypominał uwolnienie z poddaństwa w Egipcie. Być może to tutaj jest nam dana najgłębsza wizja modlitwy Chrystusa, która jak klucz wprowadza nas do modlitwy całego Kościoła. […]
Błogosławieństwo i dzielenie się chlebem i winem stanowiły część rytuału posiłku paschalnego. Ale jedno i drugie otrzymuje tutaj sens całkowicie nowy. Tutaj rodzi się życie Kościoła. Bez wątpienia to dniu Pięćdziesiątnicy rodzi się on jako wspólnota duchowa i widzialna. Ale tutaj, w Wieczerniku, dokonuje się wszczepienie latorośli w krzew winny, co czyni możliwym wylanie Ducha. Dawne modlitwy błogosławieństw stały się w ustach Chrystusa słowami tworzącymi życie. Owoce ziemi stały się jego Ciałem i Krwią, pełnymi życia. Pascha starego Przymierza stała się Paschą Przymierza nowego.